Toprağa Dönüş Serüveni

 Yağmurdan hemen sonrası, toprak kokusu. Adem'in oğulları, Havva'nın kızlarının çoğu bu kokuyu sever ama birçoğu bunu dile getiremez. Bunu içten içe sorguladığım günde, yağmurlu bir günde birkaç neden keşfettim. Ya da öyle sandım...

Bunlardan bir tanesi bunun ölümü çağırdığının inanışı. İnanış mı yoksa kokusunu aldığımız bir tabu mu orası net değil. Ancak birçok insan bunu dile getirmenin toprağın seni çağıracağını düşünüp korkuyor. Üstelik toprağa ''toprak ana'' ismini bahşedenler bizler değilmişiz gibi hem de...

Bir diğer sebebin ise bilinçaltı olabileceğini düşünüyorum kendimce. Bununsa iki ayrımı olabilir gibi naçizane. İlk ayrım; kokuyu seviyoruz çünkü topraktan geliyoruz ve bu durumda insanoğlunun egoizmi devreye giriyor. Hayır hayır bu sebepten olamamalı, bu kadar pesimist bakmayalım diğer ayrımı değerlendirelim dediğimizde ise ortaya yine topraktan gelen benlik çıkıyor. Ancak bu sefer insanoğlunun kendisine olan narsist sevgisi yerine, olduğumuz şeyi, benliğimizi kabul edip geldiğimiz yeri unutmama halimiz beliriyor en içimizde.

Sen topraktan gelen, dünyanın en güzel kokusuna sahip benlik, tekrardan toprağa dönecek olan...kendini unutma, en çok sen hatırla. Her zaman yağmurla birleşebilmen dileğiyle...